Од срцето на далечините

Тивко, ко сива боја

Минува низ платното на густите шуми,

Се распостелува на стрмните карпи

И останува да мирува...

Тука ќе го дочека младото утро,

Тука ќе почека рајско црвена боја

Да ѝ го распара срцето,

Ќе почека животот да ја докрајчи

Ранетата душа

И да ја фрли во непознато,

Да ја фрли низ тенката покривка

На новиот ден,

Да дочека уште едно

Мајско утро полно самотија,

Да дочека уште една лага

Во својата колевка и да ја претвори во верност,

Да ја претвори во вистинита приказна

На лагите.

Чекори, полека,

Ко секој чекор да мора да се вреже

Длабоко во пукнатините

На нејзиното срце.

Со погледот минува низ тоа далечно утро,

Го дочекува изгрејсонцето на живописот,

Ја дочекува таа среќа околу неа

Која нејзе тажно ѝ делува,

Ко загубен поглед низ езерските далечини,

А таа, оставена сама на себе,

Во срцето на далечините,

Тагува, се разболува, ја мачи секоја трошка

Чувства за безчувствителноста,

Молчи, вика, зборува, липа...

До кога вака?

До кога нејзините плеќи

Ќе се свиткуваат од товарот

На далечниот живот,

До кога ќе ги свиткува модрите усни

Во една права линија,

До кога ќе сака безусловно и болно?

До кога од луѓето ќе го крие лицето

И круто ќе подарува насмевки

Кои патуваат од срцето на далечините.

Очигледно до бескрајот,

Очигледно ѝ беше судено

Нејзината тага да лебдее низ времето и просторот.

А, таа, веќе се помири.

Го сакаше,

Не признаваше, се обиде

Да бега, се обиде да се скрие во срцето на далечините,

Но, ете, остана во место

Заглавена во неговиот поглед,

Се обиде да се скрие од секоја искра надеж,

Сакаше се да стори за саканиот,

А можеше само

Да се сврти и да си замине...

Да си замине, во срцето на далечините

И да не се врати.

Само уште едно скршено срце

Тивка ноќ и неколку недовршени реченици кои немаат никаква поврзаност со она што ѝ се случуваше во главата. Темен облак тага се вселуваше во тоа сеуште ниту еднаш нескршено срце. Темна магла се вселуваше во нејзиното витко тело, а таа? Таа само се потруди луѓето да ја видат во најдобро издание. Беше скршена, за првпат се почувствува безчувствително, нечовечно, како се што направила да било само залуден обид за да ја продолжи играта. Беше навикната со високо крената глава да ги поминува и најголемите падови, а сепак овојпат не можеше погледот да го крене кон небото и да не се сврти назад. За првпат, нашата срцекршачка погледна зад себе. Го виде него и заплака. Почна да трча кон прашливиот пат и кога не можеше да ја издржи болката која ја заземаше секоја единка од нејзиното слабо тело, седна на тротоарот и чекаше. Чекаше тој да ја види токму таква каква што навистина беше. Таа беше ранлива, беше скршена, но тој ја виде на сосем поинаков начин. Кога тој ја погледна, беше валкана, валкана однадвор исто како што беше валкана одвнатре. Исполнета со болка, со страв, со каење. Можно ли е конечно да ја стигнаа сите грешки? Можно ли е сеуште да го гледа него и истовремено да се бори и да се предава? Можно ли е да се кае и воздигнува? Таа само го гледаше и се губеше во тој гневен разгор на неговата омраза. Жарот на одмаздата во неговите очи ја печеше исто како и солзите кои немирно се разлеваа по нејзиното лице. Таа не знаеше што да прави. Не знаеше што се случува со нејзиниот разум и мисли, не смееше да дозволи срцето да раководи со нејзиниот живот. Знаеше само дека едноставно не може без него. Дека нејзиното постоење ќе згасне во мигот кога тој ќе престане да ја чувствува. Таа знаеше дека и илјада пати да ѝ го скрши срцето, ќе го сака онолку безусловно, како на почетокот. Го сакаше. Илјада пати се раѓаше и умираше во тој поглед, се брануваше во неговата солза и во секој атом на болка која тој ја доживеа. Вистината беше дека таа не беше онаа со скршено срце, тоа ја болеше. Вистината беше дека таа побегна од него и замина во непознат правец, да ја заврши задачата која ѝ ја додели женскиот род. Вистината беше дека ја избриша валканоста однадвор и ја врати назад на своето место, во нејзината душа. Вистината е дека секоја солза ја покри со високо квалитетна шминка и ги облече високите потпетици, и дека иако беше скршена, таа имаше сила за да се воздигне себеси во своето препознатливо светло, имаше сили за да си го зачува добропознатото лого, ЖЕНСКАТА СРЦЕКРШАЧКА.