Чекореше,
полека и тивко,
во тишината вареше
црно кафе,
силно и топло,
остана закована во неговата сенка,
кратко и невистинито,
очекувајќи еден тежок разговор,
искрен и долг,
кој би ја променил целата димензија
на нејзиниот скромен свет,
мал и бесценет.
Чекореше,
пловеше полека и тивко
во обидот да го оттурне, чекајќи го да замолчи,
бесно и гневно,
сакаше да му врати за сета болка што и ја нанесе,
бесчувствително и дрско,
а и остануваше само надежта
дека нема да се сврти и да си замине,
како што вообичаено прави.
Чекореше,
полека и тивко
се обидуваше да ја убие љубовта во себе.
Истата љубов што од ден на ден ја негуваше,
сега се обидува да ја убие на најсуров начин,
брзо и болно.
Истата љубов што ја направи ладна,
во истиот разговор, кој би го изладила
само една шолја силно црно кафе,
кое таа го подготвува
составувајќи зборови со спротивно значење.
Чекореше,
полека и тивко
додека се обидуваше да го остави да си оди.
Да го испрати најдрагиот гостин,
надевајќи се дека го подготвила најдоброто,
последно кафе.
Силно и црно.
Кафето, кое требаше да одлучи
за одлуката која таа ја направи одамна.
