Стаклен поглед на успешна млада жена. Минато
покриено со успешниот ефект на макс фактор пудра. Само насмеан робот кој веќе
научи да се носи со претрупаните грешки од болното минато. Не, јас никогаш не
одреков дека ми недостига нашето време. Добро паметам се. И да, ми недостига
секој миг кој го поминавме заедно делејќи ги најубавите години. Кога
внимателно ќе го тргнеше праменот руса коса кој паѓаше на моето лице допирајќи
ме како кукла од порцелан. Кога пелтечеше обични зборови обидувајќи се да
составиш реченица во која ќе опишеш колку ти значам. Ми недостига времето кога
силно ќе те турнам во снегот, а потоа заедно ќе се валкаме низ белата идила. Ми
недостига и времето на глупави караници после кои безгрижно се препуштав на
твоите прегратки. Ми недостига сјајот во твојот поглед и звукот на заедничката
тишина. Времето поминато на дождот кога не ми беше грижа за мократа облека и
разбушавената коса. Ми недостига брзото чукање на твоето срце и топлото дишење,
слушањето на есенскиот дожд, а јас склопчена силно во твојата прегратка
исплашена од грмотевиците. Ех, колку само ми недостига времето кога ми делеше
комплименти за мојот прекрасен изглед во твојот блузон, а јас сепак имав желба
да облечам кратко здолниште, корсет кој ќе ми ги истакне градите и високи
потпетици, гордо да зачекорам покажувајќи ја убавата фигура. Колку само ми
годеше привлекувањето на машки погледи, кога јас особено среќна, со задоволство
ќе изјавев дека сум само твоја. Ми причинуваше таква среќа тој твој поглед со
детско задоволство, кога немарно ќе ме зграпчеше за рака и со топол стисок
себично ќе ме украдеше од светот. А најмногу од се, ми недостига начинот на кој
ме гледаше и најмногу ме боли тоа што сеуште ме гледаш така, но со одредена
доза на тага и омраза, гнев кон животот знаејќи дека ништо не може да се смени.
И умирам за пак со насолзени очи да ти се вратам в прегратка и да мирисам на
твојот машки парфем. Се би дала за уште еден
бакнеж во челото кој ќе ме крене до небесните височини. Понекогаш дури
размислувам што би било ако ја отфрлам таа гордост или женска тврдоглавост која
ни ги раздели патиштата и ги прати во провалија со изговор дека така ќе е
подобро за двајцата. Размислувам дали сега станав гордост на женскиот род
бидејќи го скршив срцекршачот или безобзирна кучка која ја пропушти совршената
шанса за љубов од приказните. И знам дека времето ќе го покрие нашето срце на
песочната плажа заедно со немирните бранови, а единствено во албумот кој ќе им
пркоси ќе останат нашите дамнешни среќни моменти. Знам дека и двајцата повторно
ќе сакаме, но никогаш детски, никогаш никој нема да навлезе во тој мал дел од
нашите срца кој грижливо ќе го чуваме еден за друг. И еден ден пак ќе се
сретнеме и ќе избегаме еден од друг набрзина, со цел да го спасиме сеќавањето
на недопирливото минато. И по толку години ќе те буди непознат број и тишина
која порано толку ти годеше, а сега те убива. А времето љубоморно ќе ја сокрие
љубовта од младоста со твојата ќерка која ќе го носи моето име и со синот кој
ќе се вика како тебе. И ќе добиеме внуци, па ќе ги отвориме старите рани заедно
со прашливиот албум и ќе ја раскажеме таа толку прекрасна љубовна приказна од
која и двајцата не закрепнавме во целост. А крајот веќе го знаеме. Куклата која
тагата ја покри со шминка и убавецот кој се претрупа со работа само за да ги
собори мислите конечно ќе се сретнат во рајот - каде пак ќе ги преживеат
младелашките години... Ех, судбино, ги раздели, за пак да ги споиш. И не, не
можеше поинаку. Мораше да биде баш вака, по строго правило на играта на судбината, од која никој не излезе како победник...
