Убавината на уникатната дама

Ти беше само копија,

драга моја,

не беше свесна во што се претвори...

Како можеше да бидеш како неа?

Па, таа го имаше најубавиот чекор

додека се лепеа погледи

на нејзините совршено обликувани нозе,

таа невино ќе ги срушеше

сите подотворени усни

очајно жедни за нов бакнеж

кој ќе ги стопи зимските снегови

на летното сонце од морското крајбрежје...

Како можеше да очекуваш 

дека ако облечеш кусо здолниште

ќе ти стои како неа?

Па сите уживаа во начинот 

на кој мирно и полека потскокнува

парчето црна свила

и наивно се прилепува

на точно определено место,

како можеш да очекуваш тоа златно ланче

да спие на твоите гради,

кога на неа ништо не спиеше?

Таа одеше полека,

а секое парче фино одбрана облека

полека воздивнуваше,

ја оживуваше,

бидејќи таа одамна беше мртва...

Како можеш ти да умреш,

кога не можеш ни да слушнеш за таква болка?

...А таа можеше!

Таа знаеше полека, но сигурно да чекори,

да се скрие зад заводливата насмевка

и црвениот кармин,

кои ви ги подаруваше вам...

А вие?

Што сте вие?

Само глупави човечки битија

кои се огледувате на нејзиното совршенство,

доволно глупави за да поверувате во него...