Можевме повеќе

Заминувам. Немам повеќе причина да останам.

Немам повеќе причини за да кажам два- три “слатки збора” кои и двајцата ќе не скршат до бескрај.

Немам повеќе причини за непроспани ноќи и насолзени денови, немам повеќе сила да поправам се што никогаш не беше оштетено. Всушност, ние бевме штета. Штета која беше преголема за да опстане во еден свет како овој. Ние бевме само штета. А се изгледаше толку чисто, толку искрено. Се изгледаше како бајка, се ми беше идила од која заборавив да погледнам во реалноста. Можеби едноставно сигурно се чувствував во тие прегратки, можеби конечно бев своја, можеби конечно го раскажав тоа што не можев да го прифатам. Се беше само бајка, а најлошо од се беше тоа што ми се допаѓаше се, иако знаев дека утрото ќе морам да заминам.... Најлошо од се беше тоа што прекрасно се чувствував во тие силни раце кои си играа со мојата коса. За жал, среќна бев додека ме држиш за рака и немарно си играш со погледот во далечина. И се стана минато. Поминаа деновите кога не можев да дочекам да ми се јавиш и да заборавам на сегашноста со уште една прошетка до бескрај. Помина се. И жал ми е. Жал ми е за се, жал ми е што така безчувствително си ги кажавме најтешките зборови... А можевме повеќе. Можевме заедно да шетаме на дождот, да минеме прекрасни лета покрај езерото и да го дочекаме залезот на сонцето. Можевме да бидеме среќни, заедно да прошетаме низ плоштадот, сите да видат што значи среќа, да ни позавиди и најсреќниот... Можеше дури и Месечината да стане наш дом, можеше ѕвездите да ни направат патека по која полека, но сигурно заедно ќе чекоревме... Можевме да продолжиме со топло-ладната игра, барем на 5 минути да се изгубевме од реалноста, во безумни кавги по кои следуваше уште поголема љубов. Се беше толку прекрасно, само прекрасно. И не знам зошто, но така сакавме. Така избравме, ја прескокнавме магијата и го избравме пеколот. Можеби тој пат го скрои нашата судбина, наспроти секој наш безнадежен обид за уште... А најмногу ми е жал, бидејќи можевме повеќе....

Можевме повеќе....