Последниве денови

Вечерта се руши ко агол на свиокот,

приказната завршува уште пред да започне,

дождот чека нова приказна за добра ноќ,

душата чека нова рана, за да ја заздрави старата...

И тука таа ја дочека зората,

низ магијата на соништата и непознатиот град,

тука таа ги остави своите потпетици

и продолжи да го бара срцето на далечините,

се премислуваше, се колебаше,

а знаеше дека последниве денови ништо не е исто.

Како приказната да си играше со нејзиниот лик

и нејзе да и ја додели најлошата улога. 

Како да дојде делот во кој треба да го заборави минатото,

дојде ли делот во кој треба да го заборави

оној кој ја зароби засекогаш?

И полека вечерта си играше со зората

како немирно море,

се беше само игра,

само игра во реалноста која не смееше да ја прифати.

Таа беше само заљубена,

а тој само чуден,

таа беше само убава,

а тој само ладен,

тие двајца не беа ништо,

ништо освен странци,

странци, кои ништо освен еден поглед 

не ги спојуваше.

Тие двајца станаа сон,

кој долго ќе чекаат за на јаве

да го доживее својот подем,

бидејќи утре,

таа ќе мора да замине

и заедно со своите потпетици,

да го спакува минатото 

и да го однесе во непознато,

далеку од него,

далеку од неговите фантазии,

далеку од сите надежи

дека утре пак се ќе биде како порано,

и дека последниве денови 

ќе останат само нејасна слика

од една тажна љубов.