Само уште едно скршено срце

Тивка ноќ и неколку недовршени реченици кои немаат никаква поврзаност со она што ѝ се случуваше во главата. Темен облак тага се вселуваше во тоа сеуште ниту еднаш нескршено срце. Темна магла се вселуваше во нејзиното витко тело, а таа? Таа само се потруди луѓето да ја видат во најдобро издание. Беше скршена, за првпат се почувствува безчувствително, нечовечно, како се што направила да било само залуден обид за да ја продолжи играта. Беше навикната со високо крената глава да ги поминува и најголемите падови, а сепак овојпат не можеше погледот да го крене кон небото и да не се сврти назад. За првпат, нашата срцекршачка погледна зад себе. Го виде него и заплака. Почна да трча кон прашливиот пат и кога не можеше да ја издржи болката која ја заземаше секоја единка од нејзиното слабо тело, седна на тротоарот и чекаше. Чекаше тој да ја види токму таква каква што навистина беше. Таа беше ранлива, беше скршена, но тој ја виде на сосем поинаков начин. Кога тој ја погледна, беше валкана, валкана однадвор исто како што беше валкана одвнатре. Исполнета со болка, со страв, со каење. Можно ли е конечно да ја стигнаа сите грешки? Можно ли е сеуште да го гледа него и истовремено да се бори и да се предава? Можно ли е да се кае и воздигнува? Таа само го гледаше и се губеше во тој гневен разгор на неговата омраза. Жарот на одмаздата во неговите очи ја печеше исто како и солзите кои немирно се разлеваа по нејзиното лице. Таа не знаеше што да прави. Не знаеше што се случува со нејзиниот разум и мисли, не смееше да дозволи срцето да раководи со нејзиниот живот. Знаеше само дека едноставно не може без него. Дека нејзиното постоење ќе згасне во мигот кога тој ќе престане да ја чувствува. Таа знаеше дека и илјада пати да ѝ го скрши срцето, ќе го сака онолку безусловно, како на почетокот. Го сакаше. Илјада пати се раѓаше и умираше во тој поглед, се брануваше во неговата солза и во секој атом на болка која тој ја доживеа. Вистината беше дека таа не беше онаа со скршено срце, тоа ја болеше. Вистината беше дека таа побегна од него и замина во непознат правец, да ја заврши задачата која ѝ ја додели женскиот род. Вистината беше дека ја избриша валканоста однадвор и ја врати назад на своето место, во нејзината душа. Вистината е дека секоја солза ја покри со високо квалитетна шминка и ги облече високите потпетици, и дека иако беше скршена, таа имаше сила за да се воздигне себеси во своето препознатливо светло, имаше сили за да си го зачува добропознатото лого, ЖЕНСКАТА СРЦЕКРШАЧКА.

За убавата девојка...

Погледот ненадејно го спушти и се претвори во девојка која го изгуби својот далеку познат шарм. Дали беше прашање на твојот став кој порано се одликуваше со високи стандарди или само е прашање на изгубена самодоверба? Дали некој те излажа дека си помалку вредна од другите или ти самата ја смисли таа бесмислена приказна? Дали ќе си дозволиш среќата да ти се лизне од рацете само поради поматениот ум и сенката која неуморно го освојува секој дел од твојот поглед? Дали се измори од тоа да ја бараш среќата во вистинските нешта? – Девојко, разбуди се! Отвори ги тие преубави очи кои не би ги насликал ни највештиот сликар, и погледни кон светот на твојот стар начин. Врати се на подиумот кој со нетрпение те очекува и престани со твоите луди испади на падната вредност. Научи дека среќата ја чуваш во себе и помири се со фактот дека постојат личности кои уживаат да те повредат. Помири се со фактот дека светот е суров, а едноличниот живот кој го живееш уште посуров. Знаеш дека луѓето никогаш нема да те разберат, дека ќе вртат со очите и ќе се смеат како да те разбираат, а одзади ќе го кријат тој злокобен поглед кој зрачи од љубомора. Ти си чудно суштество. Беше родена во погрешно време, а сега се трудиш да се вратиш во вистинското. Беше цврст камен кој сега се крши на обичен пердув. Отвори ги твоите убави сини очи. Дали стана свесна дека се убави и без да ставиш маскара и креон? Дали стана свесна дека по твоите усни копнеат многу и без да ги затвориш со црвен кармин? Дали се разбуди од сонот во кои твоите нозе се убави само на високи потпетици? – Очигледно е дека не. Но, те молам, сфати. Ти ја носиш античката убавина на боговите која никогаш не излегува од мода. Ти си избрана за да бидиш поразлична од другите и немој упорно да се претопуваш во таа толпа на едноличност. Ти си родена за гордо да чекориш како кралица на животот и улиците да го слушаат звукот на твојот чекор. Не си родена за да бидиш иста. Не си родена за модел, манекенка, актерка, барбика. Престани самата да си го кршиш срцето. Ти си родена за да бидиш девојката која ќе го промени светот, а не девојката која светот ја променил.

Ти знаеш...

Само ти ја знаеш

тајната на црната сенка
во нејзините очи...

Само ти знаеш каде
да ја најдеш ѕвездата
истетовирана во вистинитоста
на нејзиното постоење...

Само ти знаеш
како таа живееше,
дека лажеше само
кога инстинктивно,
ко од среќа, заводливо
ќе ги мрднеше рамениците
кон левата страна,
само тебе не ти избега тој детаљ
кој сиот свет го занемаруваше...

Добро се познававте,
добро ја познаваше,
како никој друг,
иако имаше многу кои мислеа
дека ја знаат тајната на нејзиниот
мистериозен живот,
приказната поради која
ја направи толку туѓа,
толку горда- ја натера да чекори
со високо крената глава,
но, ете
животот ја проколна
никогаш среќно да не се насмее.

Дали таа или тој,
дали ти или деновите,
дали животот или реалноста,
кој беше нејзиниот непијател?

Ти знаеше, знаеш,
како и секогаш,
но ете, тајната некогаш
остро го распорува
секое парче од најдрагото сеќавање.

А ти знаеш, знаеш дека
никогаш нема да те остави,
но, сепак, реши да не ѝ веруваш.

Друга димензија

Тој ја погледна скришно, преку рамена, а потоа се сврте и почека минута, за да ѝ нанесе само поголема болка. Таа го повтори истиот потег... Потоа тие прекрасни очи ги сврте кон иднината, иако мозокот и срцето душата ѝ ја влечеа кон болното минато, кон него, кон секоја секунда која ја поминаа држејќи се за раце. А сега, што се случи? Зошто поминаа и се разминаа еден со друг? И пак упорно се сеќаваа на моментите кога ненадејно ќе ја гушнеше од зад грб, а таа ќе се почувствувше како да тој момент никогаш не ќе заврши, како во сонот од кој никогаш нема да се разбуди. А тој? Едвај чекаше да дојде на договореното место, час порано, иако знаеше дека таа е туѓа, ќе дојде или час подоцна, а можеби и нема да дојде. Тој уживаше во времето кога ја чекаше, бидејќи и така се чувствуваше поблиску до неа, сакаше да се натера да верува дека таа ќе дојде, сепак, знаејќи дека таа не се ни обидува да стигне на време, таа има поважна работа, но, кога ќе дојде, нема лесно да си замине. Нема да може да се оттргне од стисокот на тие познати прегратки и силни раце кои ѝ го разгоруваат секој дел од нејзиното тело, ја тераат да го прави и невозможносто, само и само за да остане со него до долго во ноќта, во тој добро познат стисок.... Полека очите почнаа да ѝ се полнат со солзи за кои и двајцата ја знаеја причината. Утре таа ќе си замине во тој добро познат свет, ќе почне нова страница од својот беден живот која ќе биде премногу празна за да се запише неговото име, за да ги собере тие прошетки, колачиња, наивно изнудени насмевки, глупави шеги на сечија сметка и тишина која ја прободува реалноста. Таа ќе замине кај друг иако ниту таа, ниту тој не го сакаа тоа. Всушност... не ни знаеа што сакаат. Се привлекуваа премногу за да бидат заедно, а се сакаа премалку така што можеа само да си нанесат болка еден на друг. Сепак, знаеа дека нема да се преболат. Добро им беше познат патот по кој тргнуваат и времето во кое ќе се сретнат. Не им беше гајле. И двајцата решија најдоброто да го чуваат за крај, а потоа се прегризаа силно на исто место, толку силно, што на меката кожа потече крв и истата рана зараснуваше и зараснуваше се додека не се стори лузна која длабоко печеше во срцето, во минатото, во среќата која не ја уживаа. Зошто беа осудени така? Зошто се решија да живеат во толку тајна и толку ограничена димензија поразлична од човечката? Зошто мораа да го променат светот и она што се нарекуваше живот? Зошто не се решија да бидат уште една обична љубовна приказна со ризичен почеток и среќен крај? Можеби реалноста беше премногу инспиративна за нивниот вкус, а секојдневието премногу суво за нивната врела кожа. Можеби недопирливото не беше предизвик, туку лекција, а секој ден ги оддалечуваше се повеќе сантиметри од правиот пат и рајот кој го напуштија. Можеби единствено не сакаа да живеат како обични човечки суштества кои знаат само да сакаат, да бидат слаби на чувства и страствени бакнежи, алчни на пари неспособни да ги добијат, можеби само сакаа да му докажат на животот дека среќата се заобиколува и тагата се вгнездува во срцето, исто толку лесно, колку што се купува чоколаден крем од најблиската слаткарница. Но всушност, сите знаеа за нивната љубов и се чудеа на нивната грешка. Сите ја знаеjа приказната, иако наивно ги тресеа главите кога некој ќе го спомнеше тоа. Сите знаеjа дека направија залудна жртва и дека сега беше премногу доцна за да се стори нешто, дека беа премногу горди и цврсти двајцата борци кои го предизвикаа животот. Тука и нема што да се раскаже. Двајцата си ја добија лузната за која ќе се прашуваат секогаш зошто остана на нивниот рачен зглоб, и зошто нивните прсти не ги краси златен свршувачки прстен како и сечиј друг, а ја знаеjа вистината, тие беа премногу диви, за нивната грубост и слобода да се вклопи во едно толку плитко општество кое ги држеше во окови... Единствено што добија од него беше лажно сожалување и болка...

Убавината на уникатната дама

Ти беше само копија,

драга моја,

не беше свесна во што се претвори...

Како можеше да бидеш како неа?

Па, таа го имаше најубавиот чекор

додека се лепеа погледи

на нејзините совршено обликувани нозе,

таа невино ќе ги срушеше

сите подотворени усни

очајно жедни за нов бакнеж

кој ќе ги стопи зимските снегови

на летното сонце од морското крајбрежје...

Како можеше да очекуваш 

дека ако облечеш кусо здолниште

ќе ти стои како неа?

Па сите уживаа во начинот 

на кој мирно и полека потскокнува

парчето црна свила

и наивно се прилепува

на точно определено место,

како можеш да очекуваш тоа златно ланче

да спие на твоите гради,

кога на неа ништо не спиеше?

Таа одеше полека,

а секое парче фино одбрана облека

полека воздивнуваше,

ја оживуваше,

бидејќи таа одамна беше мртва...

Како можеш ти да умреш,

кога не можеш ни да слушнеш за таква болка?

...А таа можеше!

Таа знаеше полека, но сигурно да чекори,

да се скрие зад заводливата насмевка

и црвениот кармин,

кои ви ги подаруваше вам...

А вие?

Што сте вие?

Само глупави човечки битија

кои се огледувате на нејзиното совршенство,

доволно глупави за да поверувате во него...

Војна на погледи

Понекогаш... Посакувам ноќта тапо да ги скрие чекорите на моето постоење. Понекогаш се прашувам дали животот е доволен за да ја опише смртта? Дали душата мора да стане камена за животот да не научи на доделените лекции. Само по некогаш лежам во креветот и размислувам дали и ти беше дел од таа животна лекција или те изгубив талкајќи низ годините, низ времето, низ иднината... И зошто сега ми недостигаш? Зошто ми недостигаш кога стигнав во толку посакуваната иднина? Зошто заминав од тебе, а сега ти се враќам како птица која барала поубаво гнездо? И зошто тагувам? Зошто сеуште ме боли тој твој поглед на студенило кое не обви со сета своја покривка? Да, студенилото беше посилно од твојата прегратка, постудено од топлината на нашата љубов... И кога ќе те погледнам, тој твој поглед ме прави да се чувствувам виновна. Единствено тој твој убиствен поглед на грев, иако никогаш ти не си грешел. Ме потсетува на секоја секунда која ја поминав обвиена во твоите прегратки чекајќи уште еден бакнеж пред да го сторам планираното, пред да се покајам, и пред да се уништам себеси. Зошто сега ми недостига тој мирис кој порано ме опиваше, ме заспиваше и не ми дозволуваше да се одделам од тебе? Зошто ги раскинувам перниците и додека спијам го слушам твојот шепот, ја чувствувам таа далечина која полека го убива моето студено срце? Дали конечно се ќе заврши? Дали јас пак ќе си ја отворам душата пред тебе и темнината, дали тие толку несакани места повторно ќе ги разубави твоето присуство. Пред се се прашувам, дали еден ден ќе ми простиш затоа што те уништив тебе заедно со себе? Дали еден ден ќе ја сфатиш мојата игра? Дали еден ден ќе ми посветиш песна која ќе ја свират твоите очи на моите голи рамена? Знам дека одговорот е не, но сепак сакам уште еднаш да слушнам, уште еднаш да се вратам во реалноста и да ги сносам последиците од штетата која ја направив. Уште еднаш ко шамар од среќата да ми фрлиш грст омраза кој гневно ќе се рашири ко отров низ моите вени, ќе ми даде сила да продолжам да се уништувам себеси... Не знам, можеби еден ден се ќе биде мирно, барем ќе се стиши оваа бура, оваа војна на погледи и тајно ќе се колнеме еден со друг, а воедно ќе копнееме за тие усни кои никогаш не ги вкусивме а кои беа нашиот пат во рајот, нашето оружје кое не уништи уште пред да го тестираме...

Во рингот против неа...

Овде.

Очи в очи против

најголемата сенка на моето Сонце.

Како да го победам тој страв

од нож в грб?

Како да ја победам неа, 

таа сила на божествата?

Гласот во мене шепоти 

ко немирно ветре на априлската пролет:

“Прво остар поглед 

во дното на душата,

па удар во нејзината наивна насмевка.

1...2...3...10

Нокаутирај ја 

со болен удар во она

што некогаш ѝ даваше надеж,

а потоа копај!

Копај во мрачното минато!

Најди го оружјето

и на срушеното витко тело 

изгради сегашност.

Затвори ѝ ги очите 

и со мек стисок 

запечати ѝ ја иднината.

Нека се изгуби во времето,

во стрелките на часовникот

чекајќи го последниот воз

кој никако да пристигне.

1...2...3...10

Победи!

Ја доби толку посакуваната титула!

Ја спаси толку неприкоснованата гордост!”

... Победата и онака не вредеше...