Прашања без одговор

Кога спиеш, кога плачеш или кога те боли,

имам ли право да те побарам?

Кога ноќта ме растргнува

и душата ги враќа сите болки од минатото,

ќе дојдеш ли ако те повикам?

Кога ме мразиш, кога одмаздата те оддалечува од мене

и сакаш да ме направиш странец,

дозволуваш ли да те поздравам?

Кога ми недостигаш и кога тоа не смеам

да го признаам ниту пред најблискиот пријател,

ќе го направиш ли првиот чекор?

Кога намерно поминувам од другата страна на улицата

и сакаш да ме скршиш на 1000 парчиња,

ќе ти стане ли сеедно?

Кога е веќе доцна и сакаш нов почеток со нова љубов

ќе ме боли ли како кога ме скрши

во ноќта за збогум?

Кога ти пишувам, а ти не можеш да прочиташ,

ќе ти врати ли небото за сите наши грешки?

Кога изгледам како да не те забележувам,

а те сакам, те мразам и сум се освен рамнодушна,

ја имаш ли доблеста да воочиш и да ме фатиш за рака?

Кога велам дека продолжив понатаму,

ќе ми го пресечеш ли патот за да ми кажеш дека не е вистина?

Кога би ти рекла дека те сакам назад,

што би ми одговорил?

Црно кафе

Чекореше,

полека и тивко,

во тишината вареше

црно кафе,

силно и топло,

остана закована во неговата сенка,

кратко и невистинито,

очекувајќи еден тежок разговор,

искрен и долг,

кој би ја променил целата димензија

на нејзиниот скромен свет,

мал и бесценет.

Чекореше,

пловеше полека и тивко

во обидот да го оттурне, чекајќи го да замолчи,

бесно и гневно,

сакаше да му врати за сета болка што и ја нанесе,

бесчувствително и дрско,

а и остануваше само надежта

дека нема да се сврти и да си замине,

како што вообичаено прави.

Чекореше,

полека и тивко

се обидуваше да ја убие љубовта во себе.

Истата љубов што од ден на ден ја негуваше,

сега се обидува да ја убие на најсуров начин,

брзо и болно.

Истата љубов што ја направи ладна,

во истиот разговор, кој би го изладила

само една шолја силно црно кафе,

кое таа го подготвува

составувајќи зборови со спротивно значење.

Чекореше,

полека и тивко

додека се обидуваше да го остави да си оди.

Да го испрати најдрагиот гостин,

надевајќи се дека го подготвила најдоброто,

последно кафе.

Силно и црно.

Кафето, кое требаше да одлучи

за одлуката која таа ја направи одамна.

Ранетата птица

А можеби и го сакаше. Можеби беше премногу горда и самоуверена за да признае, па само бегаше од старите навики. Само бегаше од неговите погледи и се криеше од среќата, ставајќи лажна шминка на среќа и глупава насмевка во која само таа веруваше. Не, така не беше научена. Не ги добиваше своите лекции на таков начин. 

Што направи? Зошто го одигра тој потег и самата со го потпиша крајот? Дали затоа што конечно сфати дека заслужи казна? Која беше нејзината казна? Казна, која самата си ја препиша. Пресуда, за која самата си пресуди. Заслужи, навистина заслужи. Заслужи да биде ранета птица, која ќе заврши во окови. Која ќе престане да се однесува така, како што секогаш им сугерираше на другите. Кога ќе го фрли своето достоинство во калта и ќе ја спушти главата далеку под машката гордост. Конечно навечер ќе заспива со солзи и наутро ќе се буди со најубава насмевка. Конечно шминката ќе ја замени со лаги, конечно животот ќе и удри шлаканица и ќе ја фрли длабоко во бездната, каде ќе остане безвременски. Заробена, заробена во вечноста. Ќе се зароби со правилата и нема да направи ништо за да ги скрши. Ќе игра по правилата на другите, ќе стане марионета на бедното општество. Стана таква, каква што се колнеше дека никогаш нема да биде. Стана таква, каква што ни во најлошиот кошмар не сонуваше дека ќе остане засекогаш. Стана заробеник на туѓите насмевки и својата несреќа. 

Таков ли беше крајот? Тоа ли го заслужи? Сите вртеа со главите со неверување и сомнежи. Во што се претвори? Како можеше? Лесно и брзо да го заборави. Лесно и брзо избриша се и продолжи понатаму. И никој не знаеше, но таа застана. Застана и не можеше да продолжи, не без него. Коленичеше и се молеше за уште.

Крвареше во душата и не постоеше ништо што можеше да ја спаси, ништо што можеше да ја разубеди и да ја врати назад. Беше ранета, премногу ранета за да остане. Премногу совршена за да отстапи. Беше сама, премногу сама, за да успее. Сето тоа премногу ја повреди, за да го сопре крајот. Бидејќи овојпат, за неа навистина беше крај.

Зафатена?

И повторно сама, и повторно со него, заедно, а секој сам. Не, немам момче, а не можам да сакам друг. Зафатена, презафатена, со секојдневното премотување на времето во кое се беше толку едноставно, кога беше тука, кога имаше време и немаше обврски. Или можеби имаше, но сето тоа можеше да почека... А сега?

Дали станавме само бивши кои повеќе немаат ништо што да споделат? Дали станавме пријатели со "не толку пријателско минато"? Што сме сега ние? Заедно, а сепак сами. Со илјада обиди на повторно смирување, на спојување на старите нешта. И секој пат ново разочарување и уште поголема болка. Секој пат ново дежа ву, кое уште повеќе боли. И уште некое прашање "Заедно ли сте?", на кое ни ти самиот повеќе не знаеш што да одговориш. Не знаеш ни како да продолжиш понатаму, а веќе одамна себеси се лажеш дека се преболевте.
Да, јас го преболев. Не мислам повеќе на него, ги исфрлив сите наши слики. Полека, но сигурно почнав да го испраќам кон излезот од мојот живот. Го избришав неговиот број, сите наши пораки, се избришав. Не излегуваме на исти места, одамна заборавив каде тој излегува. Продолжив понатаму. Не мислам дали веќе ме заменил со друга, не ми е гајле. И онака нашето беше грешка, само грешка која и двајцата скапо ја плативме. Повеќе не боли, нема солзи, заборавот не засени и нас и нашата приказна.
И повторно истиот филм. Случајно налетуваме еден на друг и повторно се почнува отпочеток. Краток поглед, насмевка... И повторно сме заедно повторно се отпочеток. Незнаејќи ни зошто, ни дали вреди. А не вреди.. Не вреди нашево. Не вреди приказната илјадапати на ист начин да се пишува, очекувајќи различен крај. Не вреди, едноставно не вреди, сфати веќе еднаш!
... И повторно сама, и повторно зафатена, повторно со него.. Заедно, а сепак сами!

Љубовта како да беше заборавена

                И љубовта како да беше заборавена... Во ова време на транзиција, каде некој има - некој нема, некој купил - некој украл, љубовта не беше чувство кое би ги задоволило тинејџерските потреби. Повеќе беше шминка која некогаш ја нанесуваа, заборавајќи да ја извадат, па некое време ќе се восхитуваа, додека валканоста на градот не ги извалка и нивните лица. Додека гордоста, пороците и неверствата не ја прецртаат со коса црта "ЉУБОВТА", и со големи букви не запишат "ОМРАЗА", та останува еден, кој ќе тагува и еден, кој ќе игра "срцекршачко нанесување на болка". На крај сите завршуваа во тој кош на ОМРАЗА и не излегуваа оттаму. Никој не сакаше да биде изигран, па никој не прифаќаше да биде дел од таа чувствителна сложувалка. Сите сакаа само вртоглава забава, помешана со евтини дроги, едновечерна љубов и голема доза на алкохол. За жал, љубовта како да беше заборавена...

Последниве денови

Вечерта се руши ко агол на свиокот,

приказната завршува уште пред да започне,

дождот чека нова приказна за добра ноќ,

душата чека нова рана, за да ја заздрави старата...

И тука таа ја дочека зората,

низ магијата на соништата и непознатиот град,

тука таа ги остави своите потпетици

и продолжи да го бара срцето на далечините,

се премислуваше, се колебаше,

а знаеше дека последниве денови ништо не е исто.

Како приказната да си играше со нејзиниот лик

и нејзе да и ја додели најлошата улога. 

Како да дојде делот во кој треба да го заборави минатото,

дојде ли делот во кој треба да го заборави

оној кој ја зароби засекогаш?

И полека вечерта си играше со зората

како немирно море,

се беше само игра,

само игра во реалноста која не смееше да ја прифати.

Таа беше само заљубена,

а тој само чуден,

таа беше само убава,

а тој само ладен,

тие двајца не беа ништо,

ништо освен странци,

странци, кои ништо освен еден поглед 

не ги спојуваше.

Тие двајца станаа сон,

кој долго ќе чекаат за на јаве

да го доживее својот подем,

бидејќи утре,

таа ќе мора да замине

и заедно со своите потпетици,

да го спакува минатото 

и да го однесе во непознато,

далеку од него,

далеку од неговите фантазии,

далеку од сите надежи

дека утре пак се ќе биде како порано,

и дека последниве денови 

ќе останат само нејасна слика

од една тажна љубов.

Можевме повеќе

Заминувам. Немам повеќе причина да останам.

Немам повеќе причини за да кажам два- три “слатки збора” кои и двајцата ќе не скршат до бескрај.

Немам повеќе причини за непроспани ноќи и насолзени денови, немам повеќе сила да поправам се што никогаш не беше оштетено. Всушност, ние бевме штета. Штета која беше преголема за да опстане во еден свет како овој. Ние бевме само штета. А се изгледаше толку чисто, толку искрено. Се изгледаше како бајка, се ми беше идила од која заборавив да погледнам во реалноста. Можеби едноставно сигурно се чувствував во тие прегратки, можеби конечно бев своја, можеби конечно го раскажав тоа што не можев да го прифатам. Се беше само бајка, а најлошо од се беше тоа што ми се допаѓаше се, иако знаев дека утрото ќе морам да заминам.... Најлошо од се беше тоа што прекрасно се чувствував во тие силни раце кои си играа со мојата коса. За жал, среќна бев додека ме држиш за рака и немарно си играш со погледот во далечина. И се стана минато. Поминаа деновите кога не можев да дочекам да ми се јавиш и да заборавам на сегашноста со уште една прошетка до бескрај. Помина се. И жал ми е. Жал ми е за се, жал ми е што така безчувствително си ги кажавме најтешките зборови... А можевме повеќе. Можевме заедно да шетаме на дождот, да минеме прекрасни лета покрај езерото и да го дочекаме залезот на сонцето. Можевме да бидеме среќни, заедно да прошетаме низ плоштадот, сите да видат што значи среќа, да ни позавиди и најсреќниот... Можеше дури и Месечината да стане наш дом, можеше ѕвездите да ни направат патека по која полека, но сигурно заедно ќе чекоревме... Можевме да продолжиме со топло-ладната игра, барем на 5 минути да се изгубевме од реалноста, во безумни кавги по кои следуваше уште поголема љубов. Се беше толку прекрасно, само прекрасно. И не знам зошто, но така сакавме. Така избравме, ја прескокнавме магијата и го избравме пеколот. Можеби тој пат го скрои нашата судбина, наспроти секој наш безнадежен обид за уште... А најмногу ми е жал, бидејќи можевме повеќе....

Можевме повеќе....

Од срцето на далечините

Тивко, ко сива боја

Минува низ платното на густите шуми,

Се распостелува на стрмните карпи

И останува да мирува...

Тука ќе го дочека младото утро,

Тука ќе почека рајско црвена боја

Да ѝ го распара срцето,

Ќе почека животот да ја докрајчи

Ранетата душа

И да ја фрли во непознато,

Да ја фрли низ тенката покривка

На новиот ден,

Да дочека уште едно

Мајско утро полно самотија,

Да дочека уште една лага

Во својата колевка и да ја претвори во верност,

Да ја претвори во вистинита приказна

На лагите.

Чекори, полека,

Ко секој чекор да мора да се вреже

Длабоко во пукнатините

На нејзиното срце.

Со погледот минува низ тоа далечно утро,

Го дочекува изгрејсонцето на живописот,

Ја дочекува таа среќа околу неа

Која нејзе тажно ѝ делува,

Ко загубен поглед низ езерските далечини,

А таа, оставена сама на себе,

Во срцето на далечините,

Тагува, се разболува, ја мачи секоја трошка

Чувства за безчувствителноста,

Молчи, вика, зборува, липа...

До кога вака?

До кога нејзините плеќи

Ќе се свиткуваат од товарот

На далечниот живот,

До кога ќе ги свиткува модрите усни

Во една права линија,

До кога ќе сака безусловно и болно?

До кога од луѓето ќе го крие лицето

И круто ќе подарува насмевки

Кои патуваат од срцето на далечините.

Очигледно до бескрајот,

Очигледно ѝ беше судено

Нејзината тага да лебдее низ времето и просторот.

А, таа, веќе се помири.

Го сакаше,

Не признаваше, се обиде

Да бега, се обиде да се скрие во срцето на далечините,

Но, ете, остана во место

Заглавена во неговиот поглед,

Се обиде да се скрие од секоја искра надеж,

Сакаше се да стори за саканиот,

А можеше само

Да се сврти и да си замине...

Да си замине, во срцето на далечините

И да не се врати.

Само уште едно скршено срце

Тивка ноќ и неколку недовршени реченици кои немаат никаква поврзаност со она што ѝ се случуваше во главата. Темен облак тага се вселуваше во тоа сеуште ниту еднаш нескршено срце. Темна магла се вселуваше во нејзиното витко тело, а таа? Таа само се потруди луѓето да ја видат во најдобро издание. Беше скршена, за првпат се почувствува безчувствително, нечовечно, како се што направила да било само залуден обид за да ја продолжи играта. Беше навикната со високо крената глава да ги поминува и најголемите падови, а сепак овојпат не можеше погледот да го крене кон небото и да не се сврти назад. За првпат, нашата срцекршачка погледна зад себе. Го виде него и заплака. Почна да трча кон прашливиот пат и кога не можеше да ја издржи болката која ја заземаше секоја единка од нејзиното слабо тело, седна на тротоарот и чекаше. Чекаше тој да ја види токму таква каква што навистина беше. Таа беше ранлива, беше скршена, но тој ја виде на сосем поинаков начин. Кога тој ја погледна, беше валкана, валкана однадвор исто како што беше валкана одвнатре. Исполнета со болка, со страв, со каење. Можно ли е конечно да ја стигнаа сите грешки? Можно ли е сеуште да го гледа него и истовремено да се бори и да се предава? Можно ли е да се кае и воздигнува? Таа само го гледаше и се губеше во тој гневен разгор на неговата омраза. Жарот на одмаздата во неговите очи ја печеше исто како и солзите кои немирно се разлеваа по нејзиното лице. Таа не знаеше што да прави. Не знаеше што се случува со нејзиниот разум и мисли, не смееше да дозволи срцето да раководи со нејзиниот живот. Знаеше само дека едноставно не може без него. Дека нејзиното постоење ќе згасне во мигот кога тој ќе престане да ја чувствува. Таа знаеше дека и илјада пати да ѝ го скрши срцето, ќе го сака онолку безусловно, како на почетокот. Го сакаше. Илјада пати се раѓаше и умираше во тој поглед, се брануваше во неговата солза и во секој атом на болка која тој ја доживеа. Вистината беше дека таа не беше онаа со скршено срце, тоа ја болеше. Вистината беше дека таа побегна од него и замина во непознат правец, да ја заврши задачата која ѝ ја додели женскиот род. Вистината беше дека ја избриша валканоста однадвор и ја врати назад на своето место, во нејзината душа. Вистината е дека секоја солза ја покри со високо квалитетна шминка и ги облече високите потпетици, и дека иако беше скршена, таа имаше сила за да се воздигне себеси во своето препознатливо светло, имаше сили за да си го зачува добропознатото лого, ЖЕНСКАТА СРЦЕКРШАЧКА.

За убавата девојка...

Погледот ненадејно го спушти и се претвори во девојка која го изгуби својот далеку познат шарм. Дали беше прашање на твојот став кој порано се одликуваше со високи стандарди или само е прашање на изгубена самодоверба? Дали некој те излажа дека си помалку вредна од другите или ти самата ја смисли таа бесмислена приказна? Дали ќе си дозволиш среќата да ти се лизне од рацете само поради поматениот ум и сенката која неуморно го освојува секој дел од твојот поглед? Дали се измори од тоа да ја бараш среќата во вистинските нешта? – Девојко, разбуди се! Отвори ги тие преубави очи кои не би ги насликал ни највештиот сликар, и погледни кон светот на твојот стар начин. Врати се на подиумот кој со нетрпение те очекува и престани со твоите луди испади на падната вредност. Научи дека среќата ја чуваш во себе и помири се со фактот дека постојат личности кои уживаат да те повредат. Помири се со фактот дека светот е суров, а едноличниот живот кој го живееш уште посуров. Знаеш дека луѓето никогаш нема да те разберат, дека ќе вртат со очите и ќе се смеат како да те разбираат, а одзади ќе го кријат тој злокобен поглед кој зрачи од љубомора. Ти си чудно суштество. Беше родена во погрешно време, а сега се трудиш да се вратиш во вистинското. Беше цврст камен кој сега се крши на обичен пердув. Отвори ги твоите убави сини очи. Дали стана свесна дека се убави и без да ставиш маскара и креон? Дали стана свесна дека по твоите усни копнеат многу и без да ги затвориш со црвен кармин? Дали се разбуди од сонот во кои твоите нозе се убави само на високи потпетици? – Очигледно е дека не. Но, те молам, сфати. Ти ја носиш античката убавина на боговите која никогаш не излегува од мода. Ти си избрана за да бидиш поразлична од другите и немој упорно да се претопуваш во таа толпа на едноличност. Ти си родена за гордо да чекориш како кралица на животот и улиците да го слушаат звукот на твојот чекор. Не си родена за да бидиш иста. Не си родена за модел, манекенка, актерка, барбика. Престани самата да си го кршиш срцето. Ти си родена за да бидиш девојката која ќе го промени светот, а не девојката која светот ја променил.

Ти знаеш...

Само ти ја знаеш

тајната на црната сенка
во нејзините очи...

Само ти знаеш каде
да ја најдеш ѕвездата
истетовирана во вистинитоста
на нејзиното постоење...

Само ти знаеш
како таа живееше,
дека лажеше само
кога инстинктивно,
ко од среќа, заводливо
ќе ги мрднеше рамениците
кон левата страна,
само тебе не ти избега тој детаљ
кој сиот свет го занемаруваше...

Добро се познававте,
добро ја познаваше,
како никој друг,
иако имаше многу кои мислеа
дека ја знаат тајната на нејзиниот
мистериозен живот,
приказната поради која
ја направи толку туѓа,
толку горда- ја натера да чекори
со високо крената глава,
но, ете
животот ја проколна
никогаш среќно да не се насмее.

Дали таа или тој,
дали ти или деновите,
дали животот или реалноста,
кој беше нејзиниот непијател?

Ти знаеше, знаеш,
како и секогаш,
но ете, тајната некогаш
остро го распорува
секое парче од најдрагото сеќавање.

А ти знаеш, знаеш дека
никогаш нема да те остави,
но, сепак, реши да не ѝ веруваш.

Друга димензија

Тој ја погледна скришно, преку рамена, а потоа се сврте и почека минута, за да ѝ нанесе само поголема болка. Таа го повтори истиот потег... Потоа тие прекрасни очи ги сврте кон иднината, иако мозокот и срцето душата ѝ ја влечеа кон болното минато, кон него, кон секоја секунда која ја поминаа држејќи се за раце. А сега, што се случи? Зошто поминаа и се разминаа еден со друг? И пак упорно се сеќаваа на моментите кога ненадејно ќе ја гушнеше од зад грб, а таа ќе се почувствувше како да тој момент никогаш не ќе заврши, како во сонот од кој никогаш нема да се разбуди. А тој? Едвај чекаше да дојде на договореното место, час порано, иако знаеше дека таа е туѓа, ќе дојде или час подоцна, а можеби и нема да дојде. Тој уживаше во времето кога ја чекаше, бидејќи и така се чувствуваше поблиску до неа, сакаше да се натера да верува дека таа ќе дојде, сепак, знаејќи дека таа не се ни обидува да стигне на време, таа има поважна работа, но, кога ќе дојде, нема лесно да си замине. Нема да може да се оттргне од стисокот на тие познати прегратки и силни раце кои ѝ го разгоруваат секој дел од нејзиното тело, ја тераат да го прави и невозможносто, само и само за да остане со него до долго во ноќта, во тој добро познат стисок.... Полека очите почнаа да ѝ се полнат со солзи за кои и двајцата ја знаеја причината. Утре таа ќе си замине во тој добро познат свет, ќе почне нова страница од својот беден живот која ќе биде премногу празна за да се запише неговото име, за да ги собере тие прошетки, колачиња, наивно изнудени насмевки, глупави шеги на сечија сметка и тишина која ја прободува реалноста. Таа ќе замине кај друг иако ниту таа, ниту тој не го сакаа тоа. Всушност... не ни знаеа што сакаат. Се привлекуваа премногу за да бидат заедно, а се сакаа премалку така што можеа само да си нанесат болка еден на друг. Сепак, знаеа дека нема да се преболат. Добро им беше познат патот по кој тргнуваат и времето во кое ќе се сретнат. Не им беше гајле. И двајцата решија најдоброто да го чуваат за крај, а потоа се прегризаа силно на исто место, толку силно, што на меката кожа потече крв и истата рана зараснуваше и зараснуваше се додека не се стори лузна која длабоко печеше во срцето, во минатото, во среќата која не ја уживаа. Зошто беа осудени така? Зошто се решија да живеат во толку тајна и толку ограничена димензија поразлична од човечката? Зошто мораа да го променат светот и она што се нарекуваше живот? Зошто не се решија да бидат уште една обична љубовна приказна со ризичен почеток и среќен крај? Можеби реалноста беше премногу инспиративна за нивниот вкус, а секојдневието премногу суво за нивната врела кожа. Можеби недопирливото не беше предизвик, туку лекција, а секој ден ги оддалечуваше се повеќе сантиметри од правиот пат и рајот кој го напуштија. Можеби единствено не сакаа да живеат како обични човечки суштества кои знаат само да сакаат, да бидат слаби на чувства и страствени бакнежи, алчни на пари неспособни да ги добијат, можеби само сакаа да му докажат на животот дека среќата се заобиколува и тагата се вгнездува во срцето, исто толку лесно, колку што се купува чоколаден крем од најблиската слаткарница. Но всушност, сите знаеа за нивната љубов и се чудеа на нивната грешка. Сите ја знаеjа приказната, иако наивно ги тресеа главите кога некој ќе го спомнеше тоа. Сите знаеjа дека направија залудна жртва и дека сега беше премногу доцна за да се стори нешто, дека беа премногу горди и цврсти двајцата борци кои го предизвикаа животот. Тука и нема што да се раскаже. Двајцата си ја добија лузната за која ќе се прашуваат секогаш зошто остана на нивниот рачен зглоб, и зошто нивните прсти не ги краси златен свршувачки прстен како и сечиј друг, а ја знаеjа вистината, тие беа премногу диви, за нивната грубост и слобода да се вклопи во едно толку плитко општество кое ги држеше во окови... Единствено што добија од него беше лажно сожалување и болка...

Убавината на уникатната дама

Ти беше само копија,

драга моја,

не беше свесна во што се претвори...

Како можеше да бидеш како неа?

Па, таа го имаше најубавиот чекор

додека се лепеа погледи

на нејзините совршено обликувани нозе,

таа невино ќе ги срушеше

сите подотворени усни

очајно жедни за нов бакнеж

кој ќе ги стопи зимските снегови

на летното сонце од морското крајбрежје...

Како можеше да очекуваш 

дека ако облечеш кусо здолниште

ќе ти стои како неа?

Па сите уживаа во начинот 

на кој мирно и полека потскокнува

парчето црна свила

и наивно се прилепува

на точно определено место,

како можеш да очекуваш тоа златно ланче

да спие на твоите гради,

кога на неа ништо не спиеше?

Таа одеше полека,

а секое парче фино одбрана облека

полека воздивнуваше,

ја оживуваше,

бидејќи таа одамна беше мртва...

Како можеш ти да умреш,

кога не можеш ни да слушнеш за таква болка?

...А таа можеше!

Таа знаеше полека, но сигурно да чекори,

да се скрие зад заводливата насмевка

и црвениот кармин,

кои ви ги подаруваше вам...

А вие?

Што сте вие?

Само глупави човечки битија

кои се огледувате на нејзиното совршенство,

доволно глупави за да поверувате во него...

Војна на погледи

Понекогаш... Посакувам ноќта тапо да ги скрие чекорите на моето постоење. Понекогаш се прашувам дали животот е доволен за да ја опише смртта? Дали душата мора да стане камена за животот да не научи на доделените лекции. Само по некогаш лежам во креветот и размислувам дали и ти беше дел од таа животна лекција или те изгубив талкајќи низ годините, низ времето, низ иднината... И зошто сега ми недостигаш? Зошто ми недостигаш кога стигнав во толку посакуваната иднина? Зошто заминав од тебе, а сега ти се враќам како птица која барала поубаво гнездо? И зошто тагувам? Зошто сеуште ме боли тој твој поглед на студенило кое не обви со сета своја покривка? Да, студенилото беше посилно од твојата прегратка, постудено од топлината на нашата љубов... И кога ќе те погледнам, тој твој поглед ме прави да се чувствувам виновна. Единствено тој твој убиствен поглед на грев, иако никогаш ти не си грешел. Ме потсетува на секоја секунда која ја поминав обвиена во твоите прегратки чекајќи уште еден бакнеж пред да го сторам планираното, пред да се покајам, и пред да се уништам себеси. Зошто сега ми недостига тој мирис кој порано ме опиваше, ме заспиваше и не ми дозволуваше да се одделам од тебе? Зошто ги раскинувам перниците и додека спијам го слушам твојот шепот, ја чувствувам таа далечина која полека го убива моето студено срце? Дали конечно се ќе заврши? Дали јас пак ќе си ја отворам душата пред тебе и темнината, дали тие толку несакани места повторно ќе ги разубави твоето присуство. Пред се се прашувам, дали еден ден ќе ми простиш затоа што те уништив тебе заедно со себе? Дали еден ден ќе ја сфатиш мојата игра? Дали еден ден ќе ми посветиш песна која ќе ја свират твоите очи на моите голи рамена? Знам дека одговорот е не, но сепак сакам уште еднаш да слушнам, уште еднаш да се вратам во реалноста и да ги сносам последиците од штетата која ја направив. Уште еднаш ко шамар од среќата да ми фрлиш грст омраза кој гневно ќе се рашири ко отров низ моите вени, ќе ми даде сила да продолжам да се уништувам себеси... Не знам, можеби еден ден се ќе биде мирно, барем ќе се стиши оваа бура, оваа војна на погледи и тајно ќе се колнеме еден со друг, а воедно ќе копнееме за тие усни кои никогаш не ги вкусивме а кои беа нашиот пат во рајот, нашето оружје кое не уништи уште пред да го тестираме...

Во рингот против неа...

Овде.

Очи в очи против

најголемата сенка на моето Сонце.

Како да го победам тој страв

од нож в грб?

Како да ја победам неа, 

таа сила на божествата?

Гласот во мене шепоти 

ко немирно ветре на априлската пролет:

“Прво остар поглед 

во дното на душата,

па удар во нејзината наивна насмевка.

1...2...3...10

Нокаутирај ја 

со болен удар во она

што некогаш ѝ даваше надеж,

а потоа копај!

Копај во мрачното минато!

Најди го оружјето

и на срушеното витко тело 

изгради сегашност.

Затвори ѝ ги очите 

и со мек стисок 

запечати ѝ ја иднината.

Нека се изгуби во времето,

во стрелките на часовникот

чекајќи го последниот воз

кој никако да пристигне.

1...2...3...10

Победи!

Ја доби толку посакуваната титула!

Ја спаси толку неприкоснованата гордост!”

... Победата и онака не вредеше...

Те видов повторно

Те видов повторно!

Во истиот ресторан 

како одговорите ги бараш

во палачинката засладена со чоколаден крем.

Те видов повторно!

Исто како пред многу години

скршен од тага за изгубеното детство...

Те видов повторно,

на денот на вашата разделба

кога острите врвови на тревките

ги скокоткаа твоите стапала.

Те видов повторно!

Кога за последен пат прошета низ твојот роден град,

кога ја бакна нежно на осамениот плоштад

и кога се разделивте засекогаш.

Те видов повторно

на денот кога реши да се промениш,

кога сонцето изгреа од запад,

а зајде на исток...

Те видов повторно,

како збунето ја пиеш ладната лимонада,

како гледаш во стариот часовник чекајќи го возот,

со засенет поглед на гнев и омраза...

Те видов повторно

и се запрашав каде е моето место

во целава оваа приказна?

Во почетокот?

На средината?

Близу крајот?

Те видов повторно

и се замислив, што сум јас во оваа песна?

Лик? Раскажувач? Посредник?

Те видов повторно

и посакав да не те видов...

Игра на судбината

Стаклен поглед на успешна млада жена. Минато покриено со успешниот ефект на макс фактор пудра. Само насмеан робот кој веќе научи да се носи со претрупаните грешки од болното минато. Не, јас никогаш не одреков дека ми недостига нашето време. Добро паметам се. И да, ми недостига секој миг кој го поминавме заедно делејќи ги најубавите години. Кога внимателно ќе го тргнеше праменот руса коса кој паѓаше на моето лице допирајќи ме како кукла од порцелан. Кога пелтечеше обични зборови обидувајќи се да составиш реченица во која ќе опишеш колку ти значам. Ми недостига времето кога силно ќе те турнам во снегот, а потоа заедно ќе се валкаме низ белата идила. Ми недостига и времето на глупави караници после кои безгрижно се препуштав на твоите прегратки. Ми недостига сјајот во твојот поглед и звукот на заедничката тишина. Времето поминато на дождот кога не ми беше грижа за мократа облека и разбушавената коса. Ми недостига брзото чукање на твоето срце и топлото дишење, слушањето на есенскиот дожд, а јас склопчена силно во твојата прегратка исплашена од грмотевиците. Ех, колку само ми недостига времето кога ми делеше комплименти за мојот прекрасен изглед во твојот блузон, а јас сепак имав желба да облечам кратко здолниште, корсет кој ќе ми ги истакне градите и високи потпетици, гордо да зачекорам покажувајќи ја убавата фигура. Колку само ми годеше привлекувањето на машки погледи, кога јас особено среќна, со задоволство ќе изјавев дека сум само твоја. Ми причинуваше таква среќа тој твој поглед со детско задоволство, кога немарно ќе ме зграпчеше за рака и со топол стисок себично ќе ме украдеше од светот. А најмногу од се, ми недостига начинот на кој ме гледаше и најмногу ме боли тоа што сеуште ме гледаш така, но со одредена доза на тага и омраза, гнев кон животот знаејќи дека ништо не може да се смени. И умирам за пак со насолзени очи да ти се вратам в прегратка и да мирисам на твојот машки парфем. Се би дала за уште еден бакнеж во челото кој ќе ме крене до небесните височини. Понекогаш дури размислувам што би било ако ја отфрлам таа гордост или женска тврдоглавост која ни ги раздели патиштата и ги прати во провалија со изговор дека така ќе е подобро за двајцата. Размислувам дали сега станав гордост на женскиот род бидејќи го скршив срцекршачот или безобзирна кучка која ја пропушти совршената шанса за љубов од приказните. И знам дека времето ќе го покрие нашето срце на песочната плажа заедно со немирните бранови, а единствено во албумот кој ќе им пркоси ќе останат нашите дамнешни среќни моменти. Знам дека и двајцата повторно ќе сакаме, но никогаш детски, никогаш никој нема да навлезе во тој мал дел од нашите срца кој грижливо ќе го чуваме еден за друг. И еден ден пак ќе се сретнеме и ќе избегаме еден од друг набрзина, со цел да го спасиме сеќавањето на недопирливото минато. И по толку години ќе те буди непознат број и тишина која порано толку ти годеше, а сега те убива. А времето љубоморно ќе ја сокрие љубовта од младоста со твојата ќерка која ќе го носи моето име и со синот кој ќе се вика како тебе. И ќе добиеме внуци, па ќе ги отвориме старите рани заедно со прашливиот албум и ќе ја раскажеме таа толку прекрасна љубовна приказна од која и двајцата не закрепнавме во целост. А крајот веќе го знаеме. Куклата која тагата ја покри со шминка и убавецот кој се претрупа со работа само за да ги собори мислите конечно ќе се сретнат во рајот - каде пак ќе ги преживеат младелашките години... Ех, судбино, ги раздели, за пак да ги споиш. И не, не можеше поинаку. Мораше да биде баш вака, по строго правило на играта на судбината, од која никој не излезе како победник...